Staes fietst – 2

Update van Barts fietstocht:

Vandaag 118 kilometer afgehaspeld. Vooral het eerste deel van Geraardsbergen tot Doornik was kei lastig. De eerste 10 kilomet van Geraardsbergen tot Lessines ginegn nog, want dat was fietsen naast de Dender. Eens de taalgrens over zag je de slechtere wegen. Het jaagpad langs de Dender werd een heel smal modderbaantje. Maar het tientral blauwe reigers en de vele eenden met jongen maakte veel goed. Vanaf Lessines was het klimmen en dalen. Glooiend landschap. Niks onoverkomelijks maar wel lastigf wan de wind zat zoals gisteren op kop. Daarboevnop kwam een malse motregen. Niet erg aangenaam dus. Mijn tempo was dan ook bijzonder laag. Ik haalde net de 20 km/uur niet. In Doornik wachtte K. op een terrasje. Wat koolhydraten ingeslagen via een bijzonder lekkere spaghetti bognese. Toen ik terug op de fiets kroop deed mijn poep verschrikkelijk pijn. Hopelijk speelt de “zadelpijn” me niet te veel parten. Het tweede deel van Doornik naar Cambrai verliep beter. Was ik ingerodeerd of deed de spaghetti haar werk? De wind bleef tegenwaaien en net over de Frans-Belgische grens ontsnapte ik aan een gevaarlijke tuimelpartij. Bij het naar beneden rijden aan een snelheid van ruim 40 kilometer/uur stak een hond plots de baan over. Ik miste hem net. Ik had geen helm op dus dat was dubbel gevaarlijk. Het glooiende landschap tussen Doornik en Cambrai is préachtig. Eigenlijk reed ik van watertoren tot watertoren. Dat betekent dus in de praktijk: klimmen en dan zalig dalen. Mijn gemiddelde werd wat beter. Onderweg een patisserie binnengesprongen voor een rijsttaartje en wat water en cola. Dat laatste drink ik nooit, maar nu kon ik de cocasuikers echt goed verdragen.

 

Het tweede gedeelte reed ik ook onder een loden zon. Mijn hoofd ziet rood als een tomaat en mijn broskopje biedt de weinig bescherming voor mijn hoofdhuid. Morgen moet ik zeker een koerspet opzetten. De Ibis van Cambrai ligt jammer genoeg buiten het centrum. Toch eerst gedoucht en dan naar het centrum gereden. Mooie stad. Echt Vlaams met een prachtige kathedraal en een pracht van een belfort. De grote markt telt heel wat Vlaamse gevels. Ik heb me dan ook maar aan de mosselen met friet gewaagd.

 

Morgen wordt de koninginnerit van deze negen dagen fietsen: bijna 130 kilometer tot Compiègne. De gids van de Santiago de Compostella route waarschuwt me al: tussen Cambrai en St. Quentin heel erg glooiend met heel erg lange beklimmingen. Dat wordt weer duwen. Vandaar gaat het dan naar Noyon en dan naar Compiegne. Ik breng zeker een bezoek aan de “replica” treinwagon waar op 11.11.1918 de Duitse overgave na WOI werd getekend.

 

Bart

Staes op de fiets – 1

Vandaag in de mailbox:

Een mens doet zichzelf wat aan. Toen de partij in 2003 op een heel diep punt was gezakt sloot ik de dure eed af naar Compostella te fietsen als ik herkozen zou worden in 2004. In februari 2004 zei ik dat luidop op de radio in een programma met Friedl Lesage. Belofte maakt schuld en 2009 wenkt. Ik ben dus vandaag begonnen mijn schuld in te lossen.

 

Ik schrijf dit vanuit een hotelkamer in geraardsbergen. Deze middag stipt om 12 uur vertrok ik met mijn koersfiets vanuit Antwerpen. Eerste rit; Antwerpen-Geraardsbergen. En dat via allemaal fietsknooppunten: 94, 6 kilomter.

 

Ideaal fietsweer. Maar wel met een zuidwestenwind. Dat betekent 94 kilometer lang tegen de wind inbeuken. Lastig!!!

 

Via het veer van Kruibeke, over Rupelmonde, Dendermonde, Aalst, Ninove naar Geraardsbergen. Quasi altijd op fiets- en jaagpaden langs de Schelde en de Dender. Voor Dendermonde een bordje gemist plus cijfers van knooppunten die niet meer klopten. Vanuit Denderrmonde op het jaagpad langs de Dender naar Aalst geraken, in Aalst het jaagpad richting Ninove vinden. Dat kostte me vandaag 10 extra te peddelen kilometers.

 

Een beetje voor Ninove kwam K. me tegemoet gefietst. Zij vevroert de baggage van vertrekpunt naar eindpunt en komt dan met haar fiets mij tegemoet. Zo pendelde zij vandaag 37 kilometer (18 Geraardsbergen tot net over Ninove en dan met mij terug). Dat was welgekomen want de wind tegen maakte alles toch wel heel erg lastig. Ik kwam in Geraardsbergen aan na iets meer dan 5 uur fietsen en 106 km. peddelen. Een gemiddelde van een kleine 21 km/uur.

 

We zijn vanavond nog iets gaan eten. Hier vindt de jaarlijkse braderij plaats. Maar het is wel een dooie bedoening. Het wordt niet erg laat vandaag. Zeker weten. Morgen fiets ik van Geraardsbergen naar Cambrai, het vroegere Kamerijk dat Louis XIV ons ontnam !!!

 

Groeten,

 

Bart

Finale

Ja, voor welke ploeg moet ik nu supporteren, als zowel Rusland én Turkije eruit liggen?

Rusland

Vanavond supporter ik voor de Russen.  Omdat ze zo’n mooi voetbal spelen. 

Turkije

Ik supporter voor Turkije vanavond.  En u?

Tom Compernolle

Vandaag is Tom Compernolle begraven.  Totaal onverwacht om het leven gekomen, een arbeidsongeval, in het leger dan nog.  Compernolle was misschien niet de loper met dé grootste prestaties, en daardoor was er altijd net iets minder aandacht voor hem.  Maar ik zag hem wel lopen op de Olympische Spelen 2004.  Ben een ongelooflijke fan van de Spelen, ik hing echt aan tv in 2004 toen het de Spelen waren, alle disciplines, alle takken, alles gewoon.  Zo was er die hordeloper die een paar horden miste, en bij de laatste gewoon op zijn buik onder de horde doorging.  Heb je dat gezien, smste ik naar iemand. Goede duik was het antwoord nog geen halve minuut later.

Sinds de OS weet ik wie Tom Compernolle is.  Hoorde ik zijn verhaal.  Combinatie van lopen met werken.  Hoe die kon presteren als het er echt vanaf hing.  Hoe hij zijn Olympische droom realiseerde.  En sindsdien als hij er bij was, was er altijd dat belletje. Ah Tom Compernolle.  Ik volgde hem dus wel.  Want je moet niet altijd 1ste, 2de of 3de zijn om gevolgd te worden.  Hij was een sporter, en best goed in zijn vak.

En nu zo’n stom stom stom ongeval.  Life is a bitch, zeggen ze dan.

Rolschaatsen

Of De Crem niet teveel naar het buitenland gaat, en daarvoor niet teveel beroep doet op vliegtuigen van het leger.  Maar ja, zegt hij, ik kan toch niet rolschaatsen naar het buitenland.  Dat zou toch fantastisch zijn, De Crem op rollers naar een vergadering.  Want als De Crem op rollers gaat, moet heel zijn entourage op rollers, inclusief dus zijn onafscheidelijk woordvoerder.  Maar ook de generaals en majoors en andere raadgevers die met De Crem mee gaan om hem te adviseren.  En stel dat het dan nog een vergadering is waar ook de Permanent Vertegenwoordiger voor België bij de EU bij is, hop ook op rollers.  Allemaal met knielappen en met helm, een rugzakje voor de dossiers, files, fluostiften.  Zo’n groepje op de weg, dat kan natuurlijk niet zomaar.  Die zullen geloodst en begeleid moeten worden door mensen dat daar iets van kennen, bijvoorbeeld politiemensen op rollers, die bijvoorbeeld brussels rollers begeleiden.  Die zijn al getraind in de tunnels enzo.  Eens aangekomen aan bijvoorbeeld de Franse grens, kunnen dan de Franse flikken overnemen, want die begeleiden ook rollers manifestaties, bijvoorbeeld in Parijs dacht ik.  Zo geraakt De Crem & Co er wel.  Maar ik geef het op een blaadje. Dat zal ook wel zorgen voor parlementaire vragen.  Hoeveel politie-agenten moeten dat begeleiden?  Hoeveel kost dat?  Worden die speciaal getraind? Als die agenten meegaan met De Crem, welke taken kunnen zij dan niet uitoefenen?  Die vraag kan dan ook maandelijks gesteld worden.  Er kan zelfs gevraagd worden of er valpartijen waren, waar kleding bij gescheurd was, en moest vervangen worden, en hoeveel dit kostte aan de Belgische Staat.  Boef, weer massa’s commentaar en vragen.  Nee inderdaad, deze keer heeft De Crem een punt: rolschaatsen is geen oplossing.

Weg met de Lange Wapperbrug

er zijn nog zekerheden in het leven

Mijn excuses.  Ik mag niet lachen met het voetbal, zoals in de vorige post dat België het WK moet organiseren opdat België nog eens zou kunnen meedoen.  Voetbal is serieus!  Het WK is serieus!  

Maar in voetbalgekke tijden zijn er altijd nog zekerheden, zoals:

• tornooien zijn altijd tijdens de examens
• examens zijn vervelend
• studeren is nog vervelender
• dan is voetbal wel interessant
• of toch interessanter dan de cursussen (ik zou een vak kunnen noemen, maar ik denk als je niet mag lachen met de voetbal, mag je ook niet lachen met bepaalde vakken).

Maar sinds kort is er nog een andere zekerheid in verband met examens.  Electrabel!  Vorig jaar tijdens de examenperiode kondigde Electrabel aan dat ze zomaar ineens de gas- en elektriciteitsprijzen gingen verhogen.  Wat leidde tot de volgende opmerking van echt een heel toffe medestudent!

Dit jaar tijdens de examenperiode was er eerst het verhaal over de 1 miljard die Electrabel onterecht heeft doorgerekend voor de gratis emissierechten. Dan de 250 miljoen van Magnette.  Dan de hele discussie over de gastransit, Fluxys, de verkoop van Distrigas.  En dat allemaal terwijl ik mijn verdiep in de wetsconflicten van het IPR, het Smeerkaasarrest, de Anca-arresten, de bepalingen met directe werking van het EG-verdrag over het vrij verkeer van goederen, … 

Had ik al gezegd dat ik erg bijgelovig ben in examentijden?  Tijdens de vorige voetbaltornooien (die ik me nog herinner van vroeger) was ik er telkens door.  Vorig jaar met Electrabel was ik er ook door.  Er zijn nog zekerheden in het leven.

voetbal

Ik vraag me af waarom België persé het WK (mee) wil organiseren in 2018.  Omdat het organiserend land sowieso mag meedoen?