Belgische fossiel: Yves Leterme

Naar aanleiding van de Europese Top vorige week liet Yves Leterme zich ontvallen dat de industrie en landbouw al veel gedaan hebben voor het klimaat. Naar aanleiding van de discussie over klimaatfinanciering voor het te bereiken akkoord in Kopenhagen zei Leterme: de burger zal Kopenhagen moeten betalen. Qua desinformatie, maar vooral demagogie kan dit tellen. Twee weken geleden zei Yves Leterme in het parlement ook al dat hij naar Kopenhagen zou gaan om ambitieus te zijn, maar niet om de bedrijven te pesten. Yves Leterme zou moeten leren om klimaatbeleid vanuit een andere hoek te bekijken: die van de opportuniteiten zowel voor burgers als bedrijven, van baten die de kosten ruimschoots overstijgen.

Over de burgers die Kopenhagen zouden moeten betalen. De Europese Commissie heeft berekend dat in 2020 wereldwijd 100 miljard nodig is per jaar voor klimaatsteun voor de landen in het Zuiden. De NGO’s stellen voor dat de EU hier zelf 35 miljard van betaalt. Dat bedrag moet verdeeld worden over de verschillende lidstaten. In oktober al vroeg ik Paul Magnette, de klimaatminister, wat het Belgische standpunt was over klimaatfinanciering. Magnette zei dat het Federaal Planbureau gevraagd werd om te berekenen wat deze bedragen betekenen voor België. Die kwamen tot de conclusie dat de jaarlijkse bijdrage van België zou variëren van  van bijna 200 miljoen euro tot bijna 1 miljard euro. Nog volgens het Planbureau komen die bedragen overeen met grosso modo 0,1% van het Belgisch BBP. Het zal over deze bedragen zijn dat Yves Leterme beweert dat de burger dat moet betalen. Maar wat Yves Leterme verzwijgt is dat België vanaf 2013 extra inkomsten heeft uit het klimaatbeleid, met name uit het veilen van de emissierechten. Het Planbureau heeft daarover berekend dat het gaat om 10 tot 28% van de verwachte opbrengst van het veilen van emissierechten. Met andere woorden: de bedragen zijn erg beperkt in vergelijking met onze welvaart en liggen een pak onder de 0,7% voor ontwikkelingssamenwerking. Ten tweede kunnen de bedragen betaald worden uit de opbrengst van het veilen van emissierechten. Klimaatfinanciering zet de burger dus niet op zwart zaad.

Over de bedrijven. Niemand ontkent dat de industrie een en ander verwezenlijkt heeft voor het klimaat. Dat had alles te maken omdat de Europese Unie een instrument uitgewerkt heeft om de broeikasgassen van de industrie te verminderen, met name het systeem van de verhandelbare emissierechten, de zogenaamde ETS. Het systeem werd in de hele Europese Unie ingevoerd, en had te maken met heel wat kinderziektes. De nationale lidstaten, ook België, en vooral Vlaanderen, kenden veel te veel gratis emissierechten toe. Door de overallocatie stortte de CO2-prijs in elkaar. En en ander werd opgelost in de 2de fase van het systeem. Vanaf 2013 wordt het systeem echter grondig hervormd: alle rechten worden niet meer nationaal, maar Europees toegewezen. Dit wil zeggen dat Vlaanderen (want industrie is een gewestelijke bevoegdheid), niets meer te zeggen heeft over de broeikasgasuitstoot van de grote bedrijven. De rechten worden voor een stuk (helaas niet helemaal) geveild. Die veilingopbrengsten vloeien terug naar de lidstaten. Zo heeft België dus extra inkomsten. Waar Yves Leterme & CD&V altijd zedig over zwijgen is wat voor een gigantisch cadeau het eengemaakte Europese systeem zal betekenen. De Vlaamse industrie heeft erg geïnvesteerd in energie-efficiëntie, en die efficiënte installaties worden nu op gelijke voet behandeld met inefficiënte installaties elders in Europa. Zo is de Gentse vestiging van Arcelor Mittal het meest energie-efficiënt voor het maken van 1 staalrol in vergelijking met alle andere Arcelor Mittal vestigingen (als ze optimaal kunnen draaien). Gedane investeringen leveren op, in centen en in procenten. En ook al hebben een pak bedrijven misschien gezucht op het klimaat- en milieubeleid, ik denk dat er geen enkel te vinden is dat het zich nu beklaagt. Beleidsmakers hebben hier een gigantische verantwoordelijkheid. Voor een goed investeringsklimaat is het nodig duidelijk te zijn op korte, middellange en lange termijn. Ambitieuze klimaatdoelstellingen kunnen bedrijven aanzetten om net dat tikkeltje meer te doen. Yves Leterme wil geen bedrijfjes pesten. Waarop wacht hij dan om duidelijk te zijn dat de verwachte inkomsten uit de veilingopbrengsten gebruikt zullen worden voor klimaatbeleid? Bijvoorbeeld voor de installatie van een “green bank” zoals Thomas Leysen voorstelt, waar bedrijven subsidies kunnen ontvangen voor die investeringen die een langere terugverdientijd hebben?

Ik denk dat het te laat is om onze tijd te verdoen met zinloos gebakkelei over de lasten van het klimaatbeleid. Hoe je het ook draait of keert, klimaatbeleid is er, en zal alleen maar toenemen. Niemand wil een klimaatbeleid voeren op een economisch of sociaal kerkhof. Het is dan ook flauw en laf van dit telkens te insinueren. Intelligente maatregelen, op maat, voor alle sectoren, kunnen net een relance betekenen waarvan de opbrengsten de kosten ruim overstijgen. Zoals onze industrie vandaag al ondervindt. Maar blijkbaar moeten er eerst nog wat Vlaamse boeren uit de klei getrokken worden.

Advertenties

1 comment so far

  1. Jan Boeykens on

    Ik had van Yves Leterme en zijn kliek niet onmiddellijk revolutionaire voorstellen verwacht.
    En het zal er niet op beteren nu dat de christendemocraten ook alle europese sleutelposten in handen hebben en zich van al die kritiek niets meer hoeven aan te trekken.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: